ชุดภาพถ่ายจากกล้องกำลังขยายสูงชุดนี้ พาเราเจาะลึกเข้าไปสำรวจโครงสร้างเนื้อดินโบราณและผิวสัมผัสระดับไมครอนของพระร่วงนั่งกรุลพบุรี สิ่งที่เราเห็นเด่นชัดคือความแห้งแกร่งของเนื้อดินที่มีการหดตัวตามกาลเวลา การเกาะตัวของคราบกรุ คราบความนวล และการเติบโตของผลึกแร่ธรรมชาติที่ฝังตัวแทรกอยู่ตามเนื้อดินอย่างกลมกลืน ไม่แห้งแล้งหรือดูเป็นแป้งจัดแบบงานทำเลียนแบบยุคใหม่


เนื้อหามวลสารหลักเป็นเนื้อดินเผาโซนลพบุรีที่มีความจัดจ้าน โทนสีออกไปทางน้ำตาลอมส้มสลับกับคราบผิวสีเทาเข้มและคราบกรุสีนวลตามซอกมุม เนื้อมีความแน่นทึบแต่ไม่เรียบเนียน มีร่องรอยการยุบตัว หดตัว และการระเหยของความชื้นภายในเนื้อดินมาเป็นระยะเวลาหลายร้อยปี ทำให้เกิดมิติความตื้นลึกของผิวพรรณที่ดูมีชีวิตชีวา


เม็ดแร่และผลึกแร่ธรรมชาติฝังตัว : สังเกตเห็นการกระจายตัวของเม็ดแร่ทรายและผลึกแร่ย่อยๆ ที่โผล่ขึ้นมาตามผิวเนื้อดิน เม็ดแร่เหล่านี้มีความกลมมน ฝังจมลงไปในเนื้อดินอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ลอยเด่นหรือถูกเคลือบด้วยสารเคมี

คราบกรุและผิวโค้งมนตามธรรมชาติ : บริเวณร่องลึกและซอกองค์พระมีคราบกรุดินนวลสีขาวเทาและคราบสนิมดินเกาะแน่นฝังลึก ไม่ใช่คราบฝุ่นสีที่ป้ายทับขึ้นมาใหม่ ขอบมุมของเนื้อดินมีความมนละมุนจากการผ่านการสัมผัสและการกัดกร่อนของความชื้นในกรวดทรายใต้ดินมาเป็นเวลานาน

รอยแตกและรอยปริแยกในเนื้อดิน : พบรอยแยกตามธรรมชาติที่เกิดจากการหดตัวของเนื้อดิน ขอบรอยแตกมีความมน ไม่คมกริบ และมีคราบความเก่าสะสมอยู่ภายในร่องรอยอย่างหนาแน่น


การเติบโตของผลึกแร่ตามธรรมชาติและการหดตัวของเนื้อดินเผาโบราณผ่านกาลเวลาหลักหลายร้อยปี เป็นกระบวนการทางกายภาพและเคมีที่เลียนแบบไม่ได้ด้วยเตาเผาสมัยใหม่หรือสารเคมีเร่งเก่า การทับถมของคราบกรุที่ประสานเป็นเนื้อเดียวกับผิวพระ และความมนตัวของรอยแยกในระดับจุลภาค เกิดจากสภาพแวดล้อมเฉพาะตัวในกรุ ซึ่งงานฝีมือหรือปูน/ดินผสมสูตรเคมียังไงก็ให้มิติความแห้งแกร่งและแวววาวของผลึกแบบนี้ไม่ได้

สรุปผลการส่อง
ระดับความเก่าธรรมชาติ: 95%

สรุป: ความเก่าและการพัฒนาทางกายภาพ มีแนวโน้ม 95% และประเมินอายุการสร้างตามหลักวิทยาศาสตร์ย้อนกลับไปอยู่ในช่วงยุคศิลปะลพบุรี อายุการสร้างประมาณ 600 - 800 ปีมาแล้ว