ชุดภาพถ่ายจากกล้องกำลังขยายสูงกลุ่มนี้ เจาะลึกดูเนื้อในและผิวสัมผัสของพระนางพญาเขียว ซึ่งเผยให้เห็นชั้นดินกรุด้านนอกที่เกาะแน่นสลับกับเนื้อดินชั้นในที่มีโทนสีเขียวเข้มข้นอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมทั้งการกระจายตัวของผลึกแร่และคราบความเก่าที่ฝังตัวลึกลงไปในเนื้ออย่างกลมกลืน


ลักษณะทางกายภาพ
ลักษณะเนื้อดินมีความพิเศษเฉพาะตัว ผิวชั้นนอกมีคราบดินกรุสีน้ำตาลส้มและนวลคราบกรุเกาะหนาแน่น แต่เมื่อส่องลึกลงไปหรือบริเวณที่เปิดผิว จะพบเนื้อดินชั้นในที่เป็นโทนสีเขียวเข้มแกมเทาอันเป็นเอกลักษณ์ของกรุนครไทย เนื้อมีความแห้งสนิท แน่นทึบ แต่ผสานด้วยมวลสารแร่ทรายและผลึกธรรมชาติกระจายอยู่ทั่ว


ชี้จุดสังเกตในภาพ
คราบดินกรุสีน้ำตาลส้มสลับผิวสีเขียว: เป็นชั้นคราบกรุดั้งเดิมที่ฝังตัวแน่นมานานนับร้อยปี ผสานเป็นเนื้อเดียวกับผิวพระ ไม่ใช่สีทาหรือสารเคมีเคลือบผิว
ผลึกแร่และเม็ดทรายโบราณ: เม็ดแร่และผลึกใสฝังตัวจมหายเข้าไปในเนื้อดินรอบข้าง มีความด้านและแห้งสนิมตามกาลเวลา ไม่มีประกายวาวแบบของทำเลียนแบบ
รูพรุนหดตัวตามธรรมชาติ: รอยยุบและรูพรุนขนาดเล็กเกิดจากการสูญเสียความชื้นและการสลายตัวของมวลสารตามกาลเวลา ขอบรูกลมกลืนมีความละมุน ไม่คมแข็ง


วิเคราะห์ร่องรอยการแตก
ร่องรอยการยุบตัวและแนวลั่นตามผิวมีความลาดโค้งนุ่มนวลเป็นธรรมชาติ ขอบรอยแตกมีความมนเก่าจากการผ่านกาลเวลาและการสะสมของความชื้นในกรุ ไม่มีร่องรอยการกระแทกหรือการเร่งทำลายผิวด้วยกรดหรือเครื่องมือยุคใหม่


ทำไมจุดนี้งานฝีมือถึงทำเลียนแบบไม่ได้?
การซ้อนทับกันของชั้นดินกรุภายนอกที่แห้งกร้านสลับกับชั้นเนื้อสีเขียวภายใน รวมถึงการเติบโตและการผุกร่อนของผลึกแร่ในระดับจุลภาค เป็นผลจากปฏิกิริยาธรรมชาติผ่านกาลเวลาอันยาวนาน ซึ่งงานเคมีหรือฝีมือมนุษย์ยุคปัจจุบันไม่สามารถจำลองความแห้งสนิทและการผุกร่อนเชิงโครงสร้างแบบนี้ได้


สรุปผลการส่อง
ระดับความเก่าธรรมชาติ: 95%
สรุป: ความเก่าและการพัฒนาทางกายภาพ มีแนวโน้ม 95% และประมาณการณ์อายุการสร้างย้อนไปตามความเก่าที่ปรากฏอยู่ในช่วงราว 800 - 900 ปี (ศิลปะและอายุตามกรุนครไทย จ.พิษณุโลก)