📌ผลวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ - พระเครื่อง
ภาพรวมของภาพขยายทั้งหมด ตำแหน่งฐานเขียงช็อตนี้ส่องลงไปเห็นความฟูหนาของเนื้อปูนขาวอมเหลืองนวลแบบเต็มๆ ตาครับ จุดเด่นที่สุดเลยคือการผุดตัวของเกล็ดผลึกแคลเซียมใสๆ ที่กระจายตัวสะท้อนแสงวิ้งๆ ไปทั่วชั้นผิว เหมือนมีแป้งนุ่มๆ เคลือบอยู่ แถมยังมีเม็ดมวลสารสีน้ำตาลอมแดงเม็ดจิ๋วผุดโผล่ขึ้นมาให้เห็นชัดเจนตรงกลางภาพ เป็นภาพที่โชว์ความเป็นธรรมชาติของเนื้อปูนปั้นวัดระฆังยุคเก่าได้นุ่มตามากครับ
ลักษณะทางกายภาพ เนื้อหามีโทนสีขาวนวลออกเหลืองอ่อนๆ แก่ปูนเปลือกหอยดิบและปูนสุกที่ประสานเข้ากับน้ำมันตังอิ้ว สภาพเนื้อแห้งแต่มีความฉ่ำซึมลึก ไม่กระด้าง ผิวสัมผัสมีความเป็นแอ่งเป็นคลื่นไม่เท่ากันตามธรรมชาติของการเซ็ตตัวและหดตัวของมวลสาร
ชี้จุดสังเกตในภาพ
เม็ดสีน้ำตาลอมแดงจิ๋ว : เม็ดมวลสารขนาดเล็กสีส้มแดงที่ฝังจมอยู่ในเนื้อปูน เกิดจากเศษซุ้มกอหรือมวลสารเกสร/ว่านที่ผสมลงไปในเนื้อพระ แล้วค่อยๆ ถูกเนื้อปูนดันตัวโผล่ขึ้นมาตามธรรมชาติ
ผลึกเกล็ดใสกระจายทั่วผิว : เป็นแคลเซียมที่งอกละอองออกมาเคลือบผิวปูนปั้น เกิดจากความชื้นตกค้างดันเอาสารประกอบแคลเซียมออกมากลายเป็นผลึกเล็กๆ รอยตามผิว
จุดดำจิ๋วขอบบนและล่าง : ร่องรอยเศษเกสรดอกไม้แห้งหรือเศษถ่านมวลสารที่ย่อยสลาย ฝังตัวอยู่ในเนื้ออย่างกลมกลืน
วิเคราะห์ร่องรอยการแตก รอยตื้นตามผิวและแอ่งยุบตัวแถวฐานเขียงมีลักษณะเป็นรอยลื่นมน ไม่พบร่องรอยการแตกร้าวฉับพลันด้วยแรงกดขีด ขอบร่องละมุนตัวตีกว้างออกอย่างนุ่มนวล มีคราบความชื้นและน้ำมันตังอิ้วฝังตัวในแอ่งอย่างธรรมชาติ
ทำไมจุดนี้งานฝีมือถึงทำเลียนแบบไม่ได้? ละอองเกล็ดผลึกแคลเซียมที่ผุดซ้อนทับอยู่บนผิวปูนปั้นฉ่ำน้ำมันแบบนี้ เกิดจากกระบวนการระเหยและตกผลึกช้าๆ นานนับร้อยปีครับ งานเคมีหรือการพ่นสารทำปลอมจะทำได้แค่คราบแป้งหนาๆ กระด้าง หรือฉีดเรซิ่นเงาแว่บ แต่ไม่สามารถสร้างผลึกใสละเอียดที่กลืนไปกับเนื้อปูนปั้นจริงแบบนี้ได้
สรุปผลการส่อง
ระดับความเก่าธรรมชาติ: 94%
สรุป: ความเก่าและการพัฒนาทางกายภาพ มีแนวโน้ม 94% และประมาณการณ์อายุการสร้างอยู่ในช่วงราว 150-160 ปีมาแล้ว (สอดคล้องกับยุคการสร้างของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี)